|
Een Hubertusklauw, ook wel wolfsklauw, is een rudimentaire
vijfde teen aan de binnenzijde van de achterpoot, net boven
de voet van een hond. Het kan bestaan uit één nagel of twee.
De term wolfsklauw is niet helemaal juist omdat deze teen
bij wolven namelijk niet voorkomt. Veel honden worden zonder
Hubertusklauwen geboren, het wel hebben van Hubertusklauwen
betreft dus een erfelijke afwijking, het zogenaamde
meertenigheid. Deze afwijking komt ook bij mensen voor en
heet polydactylie, meestal gaat het dan om een extra pink,
maar ook extra duimen of tenen komen voor.
De hond steunt met zijn vóór- en achterpoten op vier tenen
op de grond. Aan de binnenzijde van de vóórpoten zit een
eindje boven de grond een vijfde teen, die te vergelijken is
met de duim bij een mens. Aan de binnenzijde van de
achterpoten komt, eveneens boven de grond en deze niet
rakend, soms ook een vijfde teen voor. Deze valt te
vergelijken met de grote teen van de mens. Deze vijfde teen
wordt wel Hubertusklauw, wolfsklauw of bijklauw genoemd. In
bepaalde gevallen is een dubbele en soms, doch zeer zelden,
zelfs een driedubbele Hubertusklauw aanwezig. Uit
onderzoeken is gebleken dat een dominant gen
verantwoordelijk is voor het ontstaan van deze klauw.
Met het Engelse “dew claw” wordt overigens niet alleen de
vijfde teen aan de achterpoot, maar ook de normale vijfde
teen aan de voorpoot bedoeld. Hierna zal alleen over deze
vijfde teen aan de achterpoten worden gesproken.
Indien de raspunten de aanwezigheid van Hubertusklauwen niet
eisen, is verwijdering daarvan dringend gewenst. Enkele
dagen na de geboorte kan dit zonder enige moeite gebeuren,
laat deze ingreep wel over aan een dierenarts. Op latere
leeftijd houdt de verwijdering een operatie in, die veel
ingrijpender en daarom ook veel kostbaarder is dan het
simpele af laten knippen kort na de geboorte. Verwijdering
verdient aanbeveling, omdat de hond van deze aanhangsels wel
last, maar geen voordeel kan hebben.
De Hubertusklauw zit dus net boven de voet aan de achterpoot
en bestaat vaak alleen nog uit een nagel en één of enkele
teenkootjes zonder normale verbinding met de poot. De nagel
kan echter behoorlijk lang worden en in struiken of aan een
hekwerk blijven haken. Daarom wordt meestal geadviseerd deze
klauwtjes binnen de eerste vier dagen (bij voorkeur binnen
48 uur/2 dagen) na geboorte te laten verwijderen door een
dierenarts. Zo niet, dan zal de nagel geregeld geknipt
moeten worden. Weghalen van Hubertusklauwen is een amputatie
maar valt buiten het coupeerverbod mits het binnen vier
dagen na de geboorte wordt gedaan. Ná die vier dagen is het
dus verboden om ze nog te verwijderen niet anders dan op
grond van een diergeneeskundige noodzaak.
 Sommige rasstandaarden staan geen Hubertusklauw toe, andere
standaarden bevelen aan de teen te verwijderen. Bij enkele,
meest Franse, rassen wil men niet slechts een enkele, maar
zelfs dubbele Hubertusklauwen zien.
In de FCI rasstandaard van de Nova Scotia Duck Tolling
Retriever staat dat de “dew claw” aan de voorpoten (voet)
verwijderd mogen worden, echter is het in Nederland beslist
niet gewenst en gebruikelijk deze teen te laten verwijderen.
De “dew claw” aan de achterpoten hoort bij de Nova Scotia
Duck Tolling Retriever niet aanwezig te zijn maar komen soms
wel voor. Geadviseerd wordt deze klauwtjes aan de
achterpoten binnen vier dagen (bij voorkeur binnen 48 uur/2
dagen) na de geboorte te laten verwijderen.
Hoe vaak Hubertusklauwtjes aan de achterpoten bij de Toller
voorkomt is bij de fokadviescommissie helaas niet bekend.
Het feit dat de FAC hier weinig informatie over heeft wil
echter niet zeggen dat het niet voorkomt, het is mogelijk
dat dit niet altijd wordt gemeld en het daardoor niet in de
database kan worden opgenomen.
Heeft u vragen naar aanleiding van dit artikel of wilt u
melding doen van Hubertusklauwen bij uw Toller? Mail dit
naar fokadviescommissie@tollertales.nl
Groet namens de fokadviescommissie,
Jolanda en Linda
|
