Hypothyreoïdie is simpel gezegd een onvoldoende werkende schildklier. De schildklier is een klein orgaan in het halsgebied, onder het strottenhoofd tegen de luchtpijp. De schildklier produceert thyroxine of te wel het schildklier hormoon T4. Thyroxine zorgt ervoor dat de stofwisseling in het lichaam goed verloopt. Bij een te traag werkende schildklier is dus ook de stofwisseling te laag en dat veroorzaakt klachten.
Vaak komt bij een hond een te traag werkende schildklier tot uiting op middelbare leeftijd, tussen de twee en 6 jaar. Hoewel het ook wel eens voorkomt als de hond jonger of juist ouder is. Het wordt meer gezien bij de grotere rassen dan bij kleine rassen.
 
 Klachten die zouden kunnen wijzen op een schildklier afwijking zijn:

- sloomheid
 - mogelijk een lage hartslag
 - snel dik worden, zelfs met heel weinig eten niet kunnen afvallen
 - vachtproblemen zoals jeuk, kaalheid, schilfers, verliezen van ondervacht
 - kreupelheid
 - droevige uitdrukking door hangende oogleden en vochtophoping onder de huid
 - trage sjokken de gang tijdens wandelen
 - vaker gaan liggen op warmere plekken en snel koud
 
De werking van de schildklier wordt geregeld door een gebied in de hersenen, dat gebied heet hypofyse.
In de hypofyse wordt Thyroid Stimulating Hormone, ook wel TSH genoemd, geproduceerd. In het Nederlands is dit dus Schildklier Stimulerend Hormoon.
Als de thyroxine in het lichaam te laag is maakt de hypofyse dus meer TSH aan om te zorgen dat de waarde van de thyroxine weer op pijl komt.
 
Er zijn twee vormen van hypothyreoïdie.
 
 -Primaire hypothyreoïdie, komt het meest voor.
 Hierbij zit het probleem in de schildklier zelf.
 Bij bloedonderzoek zien ze dan een verlaagd thyroxine gehalte en een verhoogd TSH gehalte.
 
 -Secundaire hypothyreoïdie, is zeer zeldzaam.
Hierbij ligt de oorzaak in de hersenen. Meestal hebben deze honden een tumor in de hypofyse, deze honden kunnen dan ook lijden aan de ziekte van Cushing. Bij bloedonderzoek zien ze dan een verlaagd thyroxine gehalte en een verlaagd TSH gehalte.
 
Hoe wordt de diagnose gesteld voor hypothyreoïdie.
 
 - Bloedonderzoek
In meeste gevallen is een bloedonderzoek al voldoende om te bepalen of de hond een hypothyreoïdie heeft. Er wordt gekeken naar de waarde van de T4 en TSH, als de waarde van de T4 laag is en de TSH hoog dan kan men spreken van een primaire hypothyreoïdie.
Als de waarde van de T4 en de TSH beide laag zijn dan spreekt met van een secundaire hypothyreoïdie.
 -Schildklierscan
In sommige gevallen is alleen bloedonderzoek niet voldoende en kan men een scan laten maken van de schildklier. Hierbij wordt gebruikt gemaakt van radio-actief jodium. Dit wordt ingespoten in de bloedbaan. Bij een gezonde schildklier zullen de cellen de jodium opnemen uit het bloed.
En er dan schildklier hormoon van produceren. Bij honden met een hypothyreoïdie gebeurt dit bijna niet of helemaal niet. Tijdens de scan zal dan ook de schildklier niet of nauwelijks te zien zijn.
 
 
Behandeling van hypothyreoïdie.
 
Honden waarbij hypothyreoidie is vast gesteld zullen hun hele levenslang tabletten moeten slikken.
Dit zijn tabletten met het synthetische schildklierhormoon. Of te wel L- thyroxine.
Ze beginnen altijd met een basis dosering die bepaald wordt aan de hand van het gewicht van de hond.
Het is dan verstandig om na 4 tot 8 weken opnieuw bloed te laten prikken.
En naar aanleiding van die uitslag kan bepaald worden of de hond meer of minder tabletten nodig heeft.
Vaak ziet men zelf bij de hond na een paar weken al verbetering, echter compleet herstel duurt vaak 3 tot 9 maanden. Huidklachten kunnen wel verergeren in de eerste weken van de behandeling.
 
De hond zal bij een primaire hypothyreoïdie vaak weer helemaal de oude worden, mits ze levenslang de tabletten krijgen. Bij een secundaire hypothyreoïdie is het wat moeilijker te zeggen.
Hierbij spelen meerdere factoren een rol zoals de mogelijke aanwezigheid van de ziekte van Cushing en de snelheid waarmee de tumor in de hypofyse groeit.