Megaoesophagus, het verhaal van Knikkie

Het was een heel levendig pupje en deed absoluut niet onder voor de rest. Ze was wel de kleinste van het stel maar er is er altijd een de kleinste en erg veel scheelde het niet met de andere kleintjes.
Na verloop van tijd zagen we heel af en toe een beetje uitgespuugde melk op het kleed in de werpkist liggen. Omdat ze het allemaal verder heel erg goed deden is dat niet iets waar je je meteen druk om maakt, het kan natuurlijk best een keer gebeuren dat er eentje een beetje melk opgeeft.
Pas toen ze andere voeding gingen krijgen begon het echt op te vallen dat Knikkie, zo noemde we haar, de enige was die wel eens wat moest spugen. Ze had ook wel eens wat melk rond haar bekje zitten. We gingen daarom extra goed op haar letten tijdens het eten. In vergelijking tot de rest was ze heel erg gulzig en schrokte grote hoeveelheden tegelijk naar binnen. Dat was niet echt normaal dus ik heb het hele verhaal op mijn werk verteld (ik ben dierenartsassistente) en na overleg hebben we besloten om haar maar eens hele kleine beetjes eten heel vaak op een dag aan te bieden.

Ondertussen kwam ze wel gewoon aan niet zoveel als de rest maar dat hoeft ook niet, verschil mag er zijn. Verder was ze heel levendig en tierig. Dus we hebben inderdaad geprobeerd om haar vaak hele kleine beetjes aan te bieden. Maar eigenlijk maakte dat niet zoveel uit. Op een gegeven moment werd ze toch een beetje slomer en ik vond dat ze bij haar keel rare bewegingen had die ik bij de andere pups niet kon ontdekken. Soms moest ze ook hoesten. Toen heb ik haar toch mee naar mijn werk genomen. De dierenarts kon niks bijzonders vinden. Haar hartje en longen klonken prima en ze was niet uitgedroogd. Voor het hoesten kreeg ik antibiotica mee misschien had ze toch een soort keelontsteking. Tegen het braken kreeg ze een antibraakmiddel. Ze knapte er eigenlijk niet echt van op, ze was wel weer wat levendiger maar het spugen en die rare bewegingen bij haar keel die bleven. Dus ik heb haar toch weer meegenomen naar de dierenarts. Om een goed beeld te kunnen krijgen zouden we röntgenfoto’s maken. Op de eerste foto was niet zo heel veel bijzonders te zien. De tweede foto was een contrast foto hiervoor hebben we haar wat blikvoer gegeven met wat bariumbromide erdoor. Op die foto was heel duidelijk te zien dat haar slokdarm veel te wijd was. Omdat ze nu al zoveel klachten had en het alleen maar slechter zou worden hebben we besloten om haar meteen in te laten slapen.

We wilden ook weten hoe het er nou werkelijk uit zag van binnen dus heeft de dierenarts autopsie verricht. Daarbij kon je heel goed zien dat de slokdarm wel 4x zo groot in omvang was als normaal.
Zo’n slokdarm werkt eigenlijk hetzelfde als een krop bij vogels, het wordt een soort “opslagzak”. Er komt nog wel wat voeding in de maag maar het meeste blijft in die slokdarm zitten en dat braken ze dan weer uit. Dit is het zogenaamde regurgiteren, het voedsel komt vaak meteen weer naar buiten toe zonder dat je de maag ziet samen knijpen, wat je bij echt braken wel ziet. Doordat de slokdarm een soort zak is blijft er ondanks het regurgiteren vaak wat voedsel achter wat ook weer problemen kan veroorzaken. Met deze aandoening is de kans op verslikken groter waardoor ze naast alle andere problemen ook een verhoogde kans hebben op een longontsteking.

Met de andere 8 pups is het gelukkig verder prima gegaan. Ze zijn met 8 weken allemaal naar hun nieuwe eigenaren gegaan, behalve 1 teefje die hebben we zelf gehouden. We horen regelmatig goede berichten van de andere pups, de eigenaren zijn er erg gelukkig mee.

Marphy en Robert
“of Rebel’s Residence”