Tripper goed NIMROD

Onverwachts werd het in onze schoot geworpen: een uitnodiging voor Nimrod. De jachthondenwedstrijd van het jaar waarvoor de beste honden per ras worden uitgenodigd. Met twee maal een behaalde MAP, op beide proeven geëindigd op de 1e plaats was de uitnodiging een feit. Met deze resultaten behaalden we de maximaal te behalen 200 Nimrodpunten.

Hoewel door anderen al eerder over deelname aan Nimrod gespeculeerd werd, waren onze doelen altijd korte termijn doelen en afhankelijk van de behaalde resultaten tijdens trainingen en proeven stelden we per jaar ons doel bij. Voor dit jaar was dat het behalen van een KNJV A-diploma, dat lukte gelukkig tijdens de 2e KNJV proef waaraan we dit jaar meededen.

Spannende was, dat we na het behalen van dit A-diploma nu ook in de MAP (Meervoudige Apporteer Proef) op het A-niveau mochten meedoen. We waren erg benieuwd of dit niveau voor ons ook haalbaar was.

De 1e MAP was in Langbroek. De MAP in Langbroek staat bekend om de lastige proeven en bovendien liepen er nogal wat ervaren, doorgewinterde voorjagers en honden rond waarvan ik iedere proevendag weer denk dat ze veel beter zijn dan wij. Ik ging er vanuit dat we niet op onze eerste MAP meteen alle apporten binnen zou halen, maar tot mijn verbazing hadden we niet alleen alle apporten binnen, maar eindigden we ook nog eens op de 1e plaats. Reuze trots was ik, Tripper had zich weer eens op een proef van z'n beste kant laten zien.

De volgende dag gingen we voor onze 2e MAP naar Oldenzaal. Dat was natuurlijk niet zo handig gepland, een proevendag is toch altijd vermoeiend voor de hond. Ik had me dan ook voorgenomen om Tripper niet te veel onder druk te zetten. Aan Tripper was deze dag echter niets te merken, gedreven en gedegen haalde hij op alle proeven (zes proeven) alle apporten weer binnen. Ook deze dag behaalden we wederom de 1e plaats en we versloegen daarmee ook nog eens Sander (onze supertrainer) en zijn flatcoat Swen met maar liefst 1 punt.

Op 22 oktober kwam het telefoontje met de uitnodiging voor Nimrod. We hebben wel overwogen om nog een jaar door te trainen maar gezien de behaalde resultaten leek Tripper in goede vorm te zijn en de vraag was natuurlijk of we ons nog verder zouden ontwikkelen of dat we onze top bereikt hadden. Na overleg met Sander hebben we besloten om de uitnodiging aan te nemen.

Op 9 november stonden we samen met 15 andere voorjagers en honden in Uffelte te Drenthe. Wat een spektakel, een grote witte tent als onderkomen voor alle deelnemers en bezoekers: het zag groen van de toeschouwers, de hele dag camera's om de proeven heen, veel aandacht en een goede sfeer. Erg bijzonder was het dat niet alleen Tripper en ik uitgenodigd waren maar ook onze trainer met zijn hond, Sander en Swen. We zaten niet bij elkaar in de groep maar dankzij 'fan's' die van de ene proef naar de andere liepen, bleven we op de hoogte van elkaars resultaten.

Wat Tripper en ik deze dag lieten zien was een afspiegeling van onze sterke en zwakke kanten.

 

De 1e proef ging gelukkig erg goed, Tripper had er echt zin in, hij werkte enorm gedreven en zelfstandig en we haalden ruim binnen de tijd alle apporten binnen (per proef kreeg je max. 15 minuten). Weliswaar de verkeerde volgorde maar ik wist als derde voorjager natuurlijk allang dat de gans kickdood was, dus hoezo verkeerde volgorde? Aandoenlijk om te zien hoe Tripper met de gans heel stoer door het water naar mij toe kwam.

 

De tweede proef ging niet goed. Al bij het wegsturen was Tripper erg onzeker en ik moest hem een paar keer doorsturen. Deze onzekerheid die af en toe de kop op steekt is een van Tripper's zwakke kanten. Als hij zo onzeker is gebruikt hij ook zijn neus niet meer en ik kreeg hem niet op fazantensleep. Toen maar gegaan voor het tweede apport. Tripper bleef wel goed luisteren naar mijn fluit- en handsignalen maar ik kreeg hem desondanks niet op de juiste plek. Ik besloot om hem terug te fluiten en hem ook niet meer op het derde apport in te zetten.

De derde proef ging op de twee markeeronderdelen goed, het was een drijfjacht waarbij drijvers met geweer over het veld liepen met veel kabaal. Onderweg schoten ze een duif en een kraai, deze moest Tripper markeren en daarna verdwenen ze in een bosje. Ik zette Tripper in op het eerste apport. Tripper vond de jagers wel erg interessant dus hij verdween eerst in het bosje maar kwam al gauw terug voor het gemarkeerde apport. Toen hij boven de kraai stond keek hij mij even aan: 'dat kun je niet menen, hebben ze zelfs op de Nimrodproef van die armoedige stinkkraaien?’ Tripper heeft altijd een hekel aan kraaien gehad maar apporteert ze wel. Na een extra commando kwam hij met de vieze kraai terug, zoals altijd met kraaien, zo min mogelijk in zijn bek, slechts een puntje van de vleugel.

De tweede markeer (duif) was hij vergeten maar daar kon ik hem naar toe dirigeren. Toen volgde nog een sleep waarbij eerst rechts van ons een duif werd geschoten. Deze duif werd door de helpers opgeraapt en was dus slechts bedoeld als verleiding. Ik kreeg Tripper niet goed op de sleep, de verleiding van de duif was te aantrekkelijk. Ik besloot hem terug te fluiten, het AA-diploma konden we toch niet meer halen en ik had niet de indruk dat ik hem alsnog op de sleep kon krijgen.

We zijn als 14e geëindigd maar we hebben geen spijt van onze keuze om deel te nemen aan de Nimrod proef. Wat de dag tot een feestje maakte was het prachtige AA-diploma van Sander en Swen die op de 3e plaats eindigden. Ook al is Swen geen Toller, ik wil Sander en Swen toch in dit stuk genoemd hebben. Dankzij alle trainingen die ik bij Jachthondenschool De Apporteur Sander de Graaf heb gevolgd, hebben we veel bereikt. Onze trainers, Peter van der Heijden en Sander de Graaf hebben al die jaren maatwerk geleverd en samen met mij steeds weer gezocht naar de juiste aanpak. Dit altijd met respect voor voorjager en hond, enorme hondenkennis en veel gedrevenheid. Sander en Peter bedankt voor alle leuke, leerzame trainingen!

Barbara en Will Zeeman wil ik vanaf deze plek ook bedanken. Zij hebben ons altijd, in volle overtuiging van de oorspronkelijke jachteigenschappen van het ras, gestimuleerd en zetten zich voor meer dan 100% in voor de Jacht Proeven Commissie van de Tollerclub.

Tripper en ik gaan nu weer verder met dat wat we het allerleukste vinden: trainen. Daar verheugen we ons wekelijks op en we komen ook altijd vol energie en vrolijk weer thuis. Toen ik begon met trainen had ik nooit kunnen denken dat deze tijdverslindende hobby ons zo veel plezier zou geven en dat we zo fanatiek zouden worden. Ik hoop nog lang met Tripper te kunnen trainen.

Ondertussen denken we stiekem na over een tweede hond. Dat ik daarmee weer jachttraining wil volgen staat als een paal boven water maar daarmee is de keuze voor wederom een Toller, niet vanzelfsprekend.

Toen wij zes jaar geleden op zoek waren naar een pup, hebben wij ons niet verdiept in bloedlijnen, voorouders en jachtkwaliteiten. Dat wij Tripper kregen van Marphy en Robert Rebel van Rebel's Residence bleek achteraf een lot uit de loterij. De voorouders van Tripper bleken in België succesvol in de jacht en die aangeboren eigenschappen zijn zeker terug te zien tijdens het werken met Tripper.

In Nederland maar ook in België wordt op hoger niveau nog niet veel met Tollers gewerkt. Het is dus moeilijk om puppies te selecteren op basis van bewezen aanwezige jachtkwaliteiten. Daar waar andere retrievers in Nederland ook gefokt worden op werkeigenschappen, lijkt dit bij veel Tollerfokkers van ondergeschikt belang. Dit zie je ook terug aan het formaat en de bouw van sommige Tollers, veel Tollers hebben te weinig 'bone' en zijn niet compact genoeg om in de jacht bijvoorbeeld een flinke gans te kunnen dragen of om met wild over een hek te kunnen springen. En dat terwijl de Toller oorspronkelijk juist voor de jacht gefokt werd.

Wordt er door fokkers gelet op de aanwezigheid van die oorspronkelijke werkeigenschappen? Zijn wij de Toller aan het vervormen van compacte, stevig gebouwde jachthond naar een snoezig huishondje dat dol is op plastic badeendjes? Zijn deze hondjes nog wel Nova Scotia Duck Tolling Retrievers?

Ik wil door het beschrijven van mijn dilemma en mijn vragen niemand in een kwaad daglicht stellen maar probeer wel kritisch te kijken naar het ras en de oorspronkelijke eigenschappen waaraan deze hond zijn prachtige naam heeft te danken.
Ik pleit hierbij voor zowel het behoud van de unieke jacht eigenschappen als de uiterlijke kenmerken van dit ras die in de naam Duck Tolling Retriever, herkenbaar zijn.
Ik wil overigens benadrukken dat ik Tripper of een volgende hond niet alleen als werkhond 'gebruik'. We genieten ondertussen al zes jaar volop van onze Tripper en dat is echt niet alleen vanwege zijn jachttalent. Maar als we hem kunnen klonen dan doe we dat direct, dan staan we over zes jaar weer op Nimrod.

Hartelijke groet,
Rusty Tripper en Ingrid Roest


Voor het gebruik mogen maken van de foto’s
bedanken wij:
DREAMWEAVER Working Goldens
www.webclassic.nl/golden
Nico Romberg
www.ydorhof.com
Ria van Middelaar
www.riavanmiddelaar.nl