Het begin van het jachtseizoen voor Hutch

Nadat ik vorig jaar al een aantal keer mee was geweest als voorjager met Hutch werden we ook dit jaar weer uitgenodigd om mee te gaan jagen. Vorig jaar was het de eerste ervaring met jagen voor zowel Hutch als mijzelf. Ik doe al wel enige jaren jachttraining met Hutch, maar toch was het weer een hele nieuwe ervaring. Voor de honden (en ook de voorjager) komt er een stuk meer spanning bij kijken, elke hond toont dit weer anders. Hutch vond het nodig om, zoals een echte Toller betaamt, lekker mee te gillen zodra hij wild zag of iets wat leek op een jager met een geweer. Nu is dit niet een heel handige actie in een jachtveld, want al het wild hoort je dan natuurlijk al van verre aankomen. Het afgelopen jaar is dit ook 1 van de trainingspunten geweest in de jachttraining, het moeilijke is dat hij daar eigenlijk altijd stil is omdat er een stuk minder spanning is. Maar meteen vanaf de eerste jachtdag bleek Hutch een heerlijke jachthond te zijn. Wild was geen probleem, ook niet als het aangeschoten was, hij was snel en kwam met het wild vlot terug. Hoe vaker we vorig jaar mee gingen jagen, hoe rustiger Hutch begon te worden nu hij door had wat het precies allemaal inhield.

Vanochtend was de eerste jachtdag van dit seizoen voor ons. De jacht op eenden en konijnen is al op 15 augustus geopend, maar omdat in het veld waar ik uitgenodigd was de eenden nog te jong waren is de jacht een aantal maanden uitgesteld. Vandaag was het de eerste keer dit seizoen dat er in dit veld gejaagd ging worden op eenden. De dag begon al vroeg, want om 7 uur werden we verwacht in Friesland en dat is toch al snel 1,5 uur rijden met als gevolg dat de wekker om kwart voor 5 ging. Hutch vond het nog veel te vroeg en bleef lekker op zijn kleed slapen toen ik me klaar maakte om te vertrekken, maar op het moment dat ik mijn schoenen aandeed stond hij toch naast me te trappelen om mee te gaan. Eerst nog even wat gegeten en daarna mocht hij verder slapen in de auto. Eenmaal aangekomen in Friesland wist hij meteen waar hij was, na een rondje door de tuin heeft hij gedag gezegd bij de jager. Wij gingen eerst nog even aan de koffie om de ochtend door te nemen en bij te kletsen, maar dat moeten we de volgende keer maar afschaffen volgens Hutch.

Toen werd het tijd om naar het veld te gaan, Hutch ging zonder problemen in de auto bij de jager terwijl ik nog bezig was om mijn laarzen aan te trekken, hij was er klaar voor. De dag begon met aanzitten op ganzen, het is nog erg vroeg in het seizoen voor ganzen, maar de eerste ganzen waren de afgelopen dagen al weer voorbij gekomen dus er werd een poging gewaagd. Bij het veld aangekomen gingen de eerste 2 hazen al op toen wij het veld instapte, Hutch had ze natuurlijk al als eerste gezien en was meteen gefocust op waar ze heen gingen. Helaas voor hem mochten de hazen in het veld blijven, maar wij konden al meteen genieten van dat mooie stukje natuur. Het hutje waar wij op post gingen voor de ganzen zat verstopt in een grote rietkraag. Na een half uurtje kwamen de eerste ganzen over, echter ze waren te ver weg of kwamen te hoog over om wat mee te doen. Hutch heeft zich prima gedragen. Dit is altijd wel het moeilijkste gedeelte van de dag voor hem, want nu moet hij namelijk rustig wachten tot er wat geschoten wordt en tot die tijd moet hij stil blijven. Maar hij wist al beter wat er van hem verwacht werd dan vorig jaar en was goed stil te houden, misschien hebben de trainingen toch nog geholpen?

Ganzen zijn er niet meer binnen schot gekomen, dus zijn we verder gegaan op de eenden. De eerste eenden lieten zich trouwens al zien toen we op de ganzen zaten, deze kwamen net buiten schot in een sloot liggen, maar hadden ons al gezien natuurlijk toen we uit het riet kwamen. In de eerste sloot die we uitliepen lagen geen eenden, maar op verschillende plekken in het veld zagen we wel grote groepen eenden liggen, dus op naar wat andere sloten.

Bij de volgende groep eenden weer een poging gewaagd, deze eenden hadden ons niet gezien en kreeg de jager een kans dichterbij te komen. Met Hutch blijf ik altijd iets verder achter om niet in de weg te staan en ook om te zorgen dat de eenden ons niet zien. Uit deze groep kwam het eerste apport van vandaag, een grote woerd. Hutch hoorde het schot natuurlijk zonder problemen, maar zag de eend niet vallen (ik stond natuurlijk net weer achter die ene boom in de hele omgeving). Hierdoor werd het een verloren zoek voor hem in een weiland. Het veld werd mooi afgezocht door hem en hij werkte goed op zijn neus. Na ongeveer een kleine 15 sec. kreeg hij de eend in zijn neus en het eerste apport was binnen.

Op naar de volgende eenden. Er zaten heel veel eenden in het veld, maar doordat er ook op meerdere plekken gemaaid
werd door de boeren waren veel eenden toch erg onrustig. Op een gegeven moment bij een sloot met een groot koppel
eenden, hieruit kwam het tweede apport van de dag. Een mooie eend was het resultaat en hij werd zonder enig probleem
weer binnengebracht door Hutch.

Dit was ook meteen het einde van deze ochtend jagen, we hadden er al een aantal uren op zitten. Het was een heerlijk dag waarin we veel wild voorbij hebben zien komen in alle soorten en maten. Niet alleen in de vorm van eenden en hazen, maar ook een hoop weidevogels, roofvogels en zangvogels hebben we voorbij zien komen. Hutch heeft zich weer prima gedragen en ten opzichte van vorig jaar is hij al een stuk geconcentreerder en stiller. Er is alleen 1 ding waar ik nog wat aan moet werken, maar ik geloof niet dat ik dat kan gaan winnen. Na het 2de apport gebracht te hebben, ging Hutch nog even terug naar de jager die een stuk verderop stond. Ik kon fluiten wat ik wilde, maar de enige reactie die ik kreeg was dat hij even omkeek om vervolgens vol concentratie naast de jager mee te lopen want het is daar toch veel spannender dan naast de baas. Gelukkig was hij snel toch weer overtuigd dat het bij mij toch ook wel leuk was.

Naderhand nog gezellig wat koffie gedronken bij de jager thuis. Hutch heeft nog even een grote knuffel gehaald bij zijn (nieuwe) vriend, maar wilde toch wel weer mee naar huis toen ik zei dat ik naar huis ging. De hele terug weg heeft hij heerlijk liggen dromen. Volgende week mogen we mee als voorjager bij de duiven. Dit keer iets dichterbij huis, maar 25 minuten rijden.

Vandaag was het de 2de jachtdag voor Hutch. We waren uitgenodigd om mee te gaan op een duivenjacht. Doordat het een stuk dichterbij was ging de wekker deze keer om 7 uur. De duivenjacht hadden we nog nooit meegemaakt, ik had al wel begrepen wat de bedoeling was, maar is de eerste keer toch altijd weer spannend hoe het allemaal in elkaar zit en wat er verwacht wordt. Het was de bedoeling om net als de jagers op post te zitten en alles wat er geschoten werd mocht binnen gehaald worden, nou dat moest te doen zijn voor Hutch en mij. Toen wij aankwamen was er al een groot stuk mais gerooid in het perceel waar wij zouden posten. Dit is voor de duiven altijd extra aanleiding om even langs te komen en wat mee te eten. Nu is het een land waar altijd veel duiven zijn begreep ik, maar toch was het mooi te zien hoeveel duiven er wel niet waren.

De eerste 3 apporten die Hutch mocht doen waren erg rommelig vond ik. Hij zat zo vol met adrenaline dat hij geen tijd had om te luisteren en maar lekker op zijn eigen manier het hele veld af ging zoeken als hij de duif niet had zien vallen. Hij had het veel te druk met zichzelf om goed te luisteren. Daarna begreep hij toch wel dat als ik zei dat de duif rechts lag, hij ook maar op rechts moest zoeken in plaats van eerst even links te kijken. De apporten die hij zag vallen markeerde hij uitstekend en kwamen ook meteen binnen. Wat ik erg mooi vond om te zien was de verandering in het gedrag van Hutch. In het begin van de ochtend was hij eigenlijk alleen maar bezig met het afspeuren van de grond opzoek naar hazen. Ook waren we natuurlijk de laatste keer mee geweest op een jacht voor de voet, dus kwam het meeste wild ook vanuit de grond om vervolgens weg te vliegen. Na een aantal apporten die hij kon markeren had hij echter door dat de duiven vanuit de lucht kwamen, het kwartje was gevallen. De rest van de ochtend zag hij ze echt letterlijk vliegen en kon daardoor ook veel meer duiven markeren waardoor het allemaal vloeiender werd.

De 13 duiven die Hutch vandaag binnen mocht halen kwamen niet alleen als “gewone” markeerapporten binnen, maar ook als verloren zoek in de bosrand, als verloren zoek op de stoppels, als dirigeer en als markeer achter verschillende hekwerken. Alle 13 zijn ze zonder moeite door Hutch bij mij binnengebracht. Tijdens het schrijven van dit verslagje, ligt Hutch heerlijk bij te komen op de bank (ja, deze jachthond geniet van een heerlijk leventje). Af en toe komt er een blafje of rent hij in zijn slaap achter een duif aan, ik geloof dat hij het een hele geslaagde ochtend vond.

De datum voor de volgende jacht staat alweer gepland.

Groeten,
Saskia en Hutch