Het is, als gezegd in TollerTales 3, zondagochtend en het brede fietspad op de nieuwe IJsseldijk waar we zijn heerst dan de terreur van de in kleurige, strakke tricotpakjes gestoken, nors kijkende mannen op racefietsen: de Tricotterreur. Ook zaterdag 's morgens is het een ramp. Ze rijden met 40 km/u op het fietspad, maar horen doe je ze niet. Rijden ineens naast je en dat is soms om je rot te schrikken, ook de honden en dan oppassen dat die niet een sprong de verkeerde kant op maken. Ik heb eens zo groepje aangesproken die stonden te rusten met de vraag of ze geen bel op hun fiets hadden en waarom ze daarmee dan niet even hun komst aankondigen. Nee, heel vriendelijk reageerden ze niet maar toen ze me later achterop kwamen werd er wel gebeld en hebben die gasten toch wat geleerd.
Maar we gaan het laatste stuk door de Ossenwaarde in plaats van over het fietspad. Het is een klein natuurgebied parallel aan het fietspad op de nieuwe IJsseldijk, maar door het vele vette ijsselklei niet altijd goed beloopbaar.

Veel vogels, de kwartels soms luid klapwiekend uit het lage struikgewas naast iets dat met heel veel fantasie op een voetpad lijkt, maken Inuk weer helemaal vrolijk maar ook heel fanatiek. Goed vasthouden en dan gaat Floyd op zijn beurt uit louter enthousiasme ook meedoen. Een rustig wandelingetje wordt het nooit. Er lopen normaal gesproken grote grazers maar die zijn, door recent heel hoog water, tijdelijk ergens anders gestald, maar last hebben we er niet van als ze er wel zijn.
Inuk heeft weer last van zijn heup en kan 's avonds bijna niet overeind komen en moet hij een paar dagen rust, wat betekent dat hij maar korte stukjes uit mag en dat proberen we te compenseren door 's middags wat langer op het terras te zitten wat'ie ook heel leuk vindt. Het probleem is echter dat hij het gebrek aan beweging 's avonds in huis in gaat halen en als een gek te keer gaat. Vastspijkeren is de enige optie maar dat gaat natuurlijk niet. Toch maar wat langer uitlaten belast zijn heupen dan aanmerkelijk minder.

Lekkere rustige wandelingen met twee Tollertjes, vergeet het maar, ofschoon Floyd het ook wel snel voor gezien houdt. Een echte wandelhond is het niet. Toen Inuk er nog niet was en we 's zomers op de camping in Bathmen waren, nam ik die nogal eens mee voor een lange wandeling, zodat hij de rest van de dag wat rustiger zou zijn. Maar na een bocht in de Holterweg is een heel lang recht stuk weg te zien en gaat hij op zijn kont zitten. Hij ziet het ook, bedenkt eens goed wat er van hem verwacht gaat worden, kijkt nog eens goed, keert zich abrupt om en wil terug. Het kost alle mogelijke moeite hem toch zo gek te krijgen toch maar met me mee te gaan, en gaat als stil protest extra langzaam achter me aan sjokken. Er is daar ook weinig wat zijn nieuwsgierigheid op kan wekken. Inuk daarentegen loopt de lange stukken gestaag, tong zijn uit bek, naast me mee, kijkt eens op of je er nog bent en is 30 km per dag geen probleem voor hem.

Inuk zijn bek met zijn getrokken tand is intussen weer in orde. Vlak na het trekken de wond zo nu en dan schoonspoelen met een spuitje ging één keer goed, daarna wilde hij dat absoluut niet meer, maar gelukkig geen ontstekingen en is dat dus ook weer achter de rug.
Ook hebben we RoEs (de fokkers van Floyd) gevraagd of zij iets weten over de orthomanuele dierenarts waar we voor Inuk een verwijzing naar hebben gekregen. Staat goed bekend, maar gaan we toch maar eerst proberen of het met wat kalmer aandoen ook over gaat, dat maakten we in het verleden met Inuk ook genoeg mee, maar is dat rustig aan doen nog een hele klus. 's Morgens op de strandjes kunnen we hem wat rustiger houden door hem twee ballen te geven, die hij dan gaat liggen bewaken en ik Floyd met een andere bal kan laten rennen. Inuk moet echter niet zien dat ik een bal naar Floyd gooi want ook die wil hij en gaat er hard achteraan wat nou weer net niet de bedoeling is en dan heeft hij er drie, maar ook kan hij twee ballen tegelijk in zijn bek nemen en verdwijnt ermee en kost het iedere keer de nodige truken om ook die terug te krijgen. Daarna veel zwemmen.
Nee, lekker op je kont zitten om te zien hoe leuk je Tollertjes samen aan het spelen zijn is er niet bij. Elke ochtend is het werken geblazen.

Het is weer zondagmorgen vroeg en om zes uur hoor ik ons nationaal natuurbeheer al weer die ons komen bevrijden van de laatste hazen. Inuk schrikt, maar de eerste echte zomerse dag komt er aan. Gistermiddag ook een lange wandeling over de dijken. De koeien zijn weer terug in de Ossenwaarde met opmerkelijk veel jongvee die heel nieuwsgierig zijn en komen met de rest van de kudde achter ons aan, een grote, heel grote stier voorop die ik niet helemaal vertrouw, maar wat ook dit keer weer goed gaat.

Onder het bankje op de dijk ligt nog steeds het eendennest met de twee eieren en zie ik de eend, die opvalt omdat het een zwart-witte is, pakweg honderd meter verder naar ons kijken. We lopen door, maar veel vertrouwen dat het goed zal gaan met de eieren heb ik niet.
Inuk kwam gisteravond moeizaam overeind en vandaag derhalve rustig aan doen met zijn heup. Het wordt, buiten de ochtendwandeling i.p.v. het strandje derhalve een terrasdag, als we maar niet de hele dag binnen hoeven te zitten en ook dat is leuk. Maar door de bank genomen gaat het met zijn heup iedere dag gelukkig wat beter en dat houdt de moed erin.

Tangel en Inuk,
en ook Floyd natuurlijk.