"Tolling" is een Midden Engels woord en betekent "het lokken van wild".

Voor de jager betekent dit het binnen bereik aantrekken van watervogels door gebruik te maken van het speelse gedrag
van een tollende hond, en dit op dezelfde manier als een vos eenden dichterbij lokt.

Door het verdwijnen en verschijnen van de Toller langs de kustlijn wordt de nieuwsgierigheid van watervogels getrokken.
Hierdoor zwemmen ze steeds dichter en dichter richting de kustlijn om de hond nog nauwlettender te kunnen observeren.
Op deze manier wordt de Toller eigenlijk een levende lokvogel.

"Lokhonden" worden in Europa al sinds de 17e eeuw op jacht gebruikt om eenden in netten te lokken, maar ook in het
oosten van Noord-Amerika en van Chesapeake Bay tot aan New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island.

Yarmouth County, Nova Scotia, Canada wordt beschouwd als de plaats van herkomst van de Nova Scotia Duck Tolling
Retriever. Er is geen authentiek rapport betreffende de ontwikkeling van de Toller, maar vandaag de dag wordt geacht
dat rode hondjes, meegebracht door de eerste Europese kolonisten, aan de basis liggen van het ras. Kruisingen met
andere rassen, waaronder waarschijnlijk Spaniël- en Setterachtige honden, andere Retrievers en Collies hebben ons de
hedendaagse Toller gebracht.

De Toller stond oorspronkelijk bekend als de "Little River Duck Dog" (district in Yarmouth County) of als "Yarmouth
Toller". In 1945 werd het ras officieel erkend door de Canadese Kennel Club met toen 15 geregistreerde honden. Voor
een lange periode waren Tollers een zeldzame verschijning buiten Nova Scotia, maar vandaag zijn ze verspreid over
heel Canada, USA, maar ook Europa, Australië en Nieuw-Zeeland.

Dit resulteerde ook in het ontstaan van de eerste rasclubs om de belangen van het ras te verdedigen. Niet alleen op
gebied van fok, exterieur, maar ook om de oorspronkelijke werkeigenschappen te evalueren en te behouden.

Intussen bieden rasclubs in verschillende landen aan de Toller aangepaste werkproeven. Deze bevatten naast een stuk
algemeen apporteerwerk ook het element van 'Tolling'. Met andere woorden: een complete test op het lijf geschreven
van de Nova Scotia Duck Tolling Retriever.

De Amerikaanse Tollerclub startte met het opmaken van een Basic Retrieving and Tolling Test (BRT) en gaf de aanleiding
tot het opstellen van uit 3 stappen bestaande officiële jachtproef, namelijk de Working Certificate (WC), Working
Certificate Intermediate (WCI) en Working Certificate Excellent (WCX).
Het unieke aan deze testen is dat van de BRT tot WCX er een Tollingproef in verwerkt is waarbij de hond het veld ingaat
en langs de kustlijn watervogels moet gaan lokken. De geleider blijft uit zicht van de watervogels en gooit balletjes of
stokjes die de Toller moet apporteren. Het speelse gedrag van de Toller moet de eenden binnen schotafstand van de
jager brengen. Nadat enkele eenden geschoten of aangeschoten zijn moet de Toller de verschillende stukken wild tot
bij de jager apporteren.
In Europa is de Zweedse Tollerclub koploper in de ontwikkeling van een officiële proef. Sinds januari 2007 organiseren
de Zweedse Spaniël- en Retrieverclub zogenaamde Tolling Jachtproeven waarbij ingeschreven kan worden in 3 klasses:
Noviceclass, Open Class en Praktische Field Trial.

Het verschil tussen deze klassen ligt onder andere in de moeilijkheid van het gebied waarin gewerkt wordt, maar ook
het aantal binnen te halen apporten en de duur van de periode waarin de Toller moet gaan 'Tollen'. De samenwerking
tussen baas en hond, het 'Tollen', stijl van zoeken en kwaliteit van de neus, snelheid en volharding van de hond, mogelijkheid om te markeren en dirigeren, schotreactie en het vermogen van de hond om kalm en rustig te blijven in stressvolle situaties, zijn enkele van de vele punten waarop de hond en baas worden beoordeeld.

Ernstige fouten zoals het uit controle raken van de hond, het niet schotvast zijn, niet vlot te water gaan, slechte neus,
onrust, agressie naar andere honden of niet vlot apporteren kunnen leiden tot uitsluiting. De Zweedse proeven worden
gehouden met koud wild, in de meeste gevallen zijn dat eenden.

In Denemarken wordt er wel een verschil gemaakt tussen Tollingproeven met koud wild en met dummies. Tolling Field
Trials worden er gehouden met koud wild en Tolling Working Tests met dummies. De Belgian Toller Club hoopt dit jaar
de eerste stappen te zetten in de oriëntatie richting de rasspecifieke Tollingproeven. In april komt er een eerste kennismaking en training met als doel om in september op basis van de bestaande Scandinavische proeven en reglementen een vriendschappelijke wedstrijd te kunnen organiseren.

Voor meer informatie kunt u zich wenden tot Jelle Huysmans via jelle@ducktollingretriever.be

Bron artikel: Belgian Toller club
www.ducktollingretriever.be

Bron foto’s: internet en “The Nova Scotia Duck Tolling Retriever”
van Alison Strang and Gail MacMillan